بحران انزوای دیجیتال

امروز مجبور شدم بعد از پنج سال تلاش تو فضای اینترنت برم سر کاری که دوستش ندارم تا حداقل کرایه خونه و هزینه های روزمره‌ام رو بدم. کار کردن اصلا چیز بدی نیست ولی اینکه پنج سال روی یه چیزی سرمایه گذاری کنی و همه تلاشها و زحماتت با یه تصمیم اشتباه افرادی که هیچی از کسب و کار خصوصا آنلاینش نمیفهمن از بین بره خیلی سخته و از اون سخت تر اینه که کارهایی که دوست نداری انجام بدی

۴ میلیارد من ک با زور و سختی و شب بیداری چند ساله ب دست اومده بود با عشقی بستن نت صفر کردید .جواب منو کی میده ک نمیتونم یه نون بخرم واسه خونم چقدر باید برم کارگری من بعد چقدر خانوادم باید سختی بکشن

برنامه نویس وب هستم. داشتم سایت آنلاین شاپ برای خودم می‌نوشتم که کشید به قطعی. فقط ۱ هفته کار داشت تا تکمیل بشه. با قطعی های مکرر، اطمینانی به امنیت شغلی برنامه نویسی و استارتاپ ندارم. به فکر مهاجرت هستم. اگر اینترنت وصل بشه رزومه رو ارسال میکنم به امید اینکه جایی قبول بشم.

در حالت عادی به خاطر تحریم ها و محدودیت های داخل و خارج، برنامه نویسی اندروید یک سربالایی با شیب زیاده، کسایی که کار کردن میدونن، به خاطر مشکلات خانوادگی چند ساله به صورت فریلنسری کار میکنم هرچند که کارمند هم اگر بودم احتمال تعدیل زیاد بود مثل خیلی از دوستام که یا تعدیل شدن یا مرخصی بدون حقوق اجباری هستن، از دی ماه درآمدم صفر شده. نمیتونم قبول کنم یک دهه تلاشی که کردم تا به اینجا برسم بذارم کنار و برم توی یک کار دیگه.

آبان ماه از کارم استعفا دادم به امید اینکه بیزنس شخصی خودم رو تحت وب در بستر تولید محتوای بین المللی شروع کنم بعد از مدتی آماده سازی به اتفاقات دی ماه برخورد کردم و تعویق افتاد بعد دو ماه ذخیره مالیم کم شد (افزایش قیمت پیش خانه و تجهیزات کامپیوتری که باید میخریدم محاسباتم رو بهم زد) و مجبور شدم دوباره درخواست بدم برای کار که تمام شرکت ها شروع به تعدیل کردند الان هم 40 روز هست که همه چی قطعه و کمتر از 10 میلیون پول دارم و هزار بدبختی حقیقتا به مرز خودکشی رسیدم :)))) آخرامه...

من یه دانشجوی الکترونیکم، آخرای تحصیلم، داشتم رو یه پروژه تستی برای یه شرکت دانش بنیان کار میکردم که اینترنت رو فطع کردن. به علاوه پروژه دانشگاهم مونده. برنامه نویسی هم که خوابیده. عملا هیچکاری نمیشه کرد. ضربه ای که این چهل روز خوردیم جبران ناپذیره. کسی به فکر ما نیست...