بحران انزوای دیجیتال

من دوس پسرم خارج از ایرانه نمیتونم باهاش ارتباط بگیرم دلم براش ی ذره شده گوگل و چت جی پی تی و تلگرام هم قطع شده من دانشجو چجوری دقیقا درس بخونم؟ تفریحمون اینستا بود ک‌اونم قطع شد نمیدونم چی بگم واقعآ🥲🥲🥲🥲

اینترنت جایی بود که میشد از شر مشکلات دقیقه ای رو بهش پناه برد با قطع اینترنت تمام مشکلات روی سرمون آوار شدن و تحمل این همه مشکل راحت نیست من لحظاتی رو هم صرف ورزش کوهنوردی و دویدن میکردم و عکاسی خیلی به عکاسی و هنر علاقه داشتم و اونارو داخل اینترنت بین المللی منتشر میکردم حالا همش ازم گرفته شده و مشکلات خانوادگی هم آوار شده روی سرم نمی‌دونم گیجم ما نسلی بودیم که با دنیا ارتباط داشتیم به یکبار این ارتباطه قطع شد انگار گم شدم در تاریکی بی انتها

بنده یک دانش اموزی هستم که تنها دلخوشیم اینترنت بین الملل بود که هم باهاش سرگرم می شدم و از واقعیت های زندگی کوفتیم دور میشدم و هم به مقالات و مطالب علمی و هوش مصنوعی دسترسی داشتم و خیلی کارام جلو می افتاد که رسما شده یک ارزو برای خیلیا شده چند روز دیگر هم به 1000 ساعت قطعی ایننترنت بین الملل می رسیم دیگه به جایی رسیده که هر روز خواب وصل شدن اینترنت رو می بینم رسما دارم سلامت روان خود را از دست میدم

من برنامه نویسم تا قبل این تنها چیزی که باعث میشد به زندگی امیدی داشته باشم حس مفید بودن چ کارم بود الان تعدیل شدم و کار شخصی هم اینترت نیست انجام بدم ، عمیقأ به خودکشی فکر میکنم

من پزشک رادیولوژیستم، برای یه مرکزِ مربوط به بیماران سرطانی کار میکنم. واسه ریپورت کردن تصاویرِ سی‌تی و ام‌آر‌آی نیاز به دسترسی به رفرنس‌های رادیولوژی دارم که عملا روی سرچِ ذره‌بین و ... باز نمیشن. با قطع شدن اینترنت دیگه مثل قبل با دقت بالا نمیتونم گزارش‌ها رو بنویسم.

من دانشجوام و ۴۰ روزه نتونستم به مقالات و منابعی که باید دسترسی داشته باشم. نصف ترم هم گذشته و باید با دست خالی به استقبال امتحانات برم. از طرف دیگه، اینکه عده‌ای میتونن با پرداخت هزینه هنگفت یا به عناوین دیگه به اینترنت بین الملل دسترسی داشته باشن فشار روانی رو خیلی بیشتر می‌کنه.