بحران انزوای دیجیتال

من برای کودکان کارمیکنم،باهوش مصنوعی داشتم کارتونهای آموزشی برای کودکان و موسیقی میساختم،ومدام ایده های مختاف که بشه باهاش کودکان رو درعین سرگرمی آموزش هم داد،اما وقتی اینترنت نیست،هیچ برنامه ریزی ای برای هیچ کاری نمیشه انجام داد‌.

یه دانشجوی کامپیوتر و مهندس نرم‌افزارم. از دی بیکار شدم. نه تونستم درس بخونم، چون نیاز به اینترنت دارم. نه تونستم توی حیطه کاریم کاری انجام بدم، چون اینترنت ندارم. نه تونستم کار پیدا کنم، چون اینترنت ندارم. نه تونستم از عزیزانم در خارج مطلع بشم، چون اینترنت ندارم. الانم چند وقتیه خونه پدری، افسرده افتادم یه گوشه، چون اینترنت ندارم که خرجی خودم رو حتی در بیارم.

به عنوان کسی که تولید محتوا میکرد دیگه نه به درد میخورم نه به کار میام. حداقل یه اندک درامدی داشتم از این کار ولی از وقتی اینترنت قطع شده دیگه هیچ کاری نمیتونم بکنم و تمام دوربین و تجهیزات گوشه اتاق به درد نخور افتاده یه جا.

دلم برای دوستام تو خارج تنگ شده، همین.

همه امید و آرزوم نسبت به آینده ام از بین رفته. بهترین رشته رو خوندم ولی مطمئن شدم برای برنامه‌نویس‌ها تو ایران جایی نیست. من یه جوونم ولی نه میتونم کار کنم نه آینده برای خودم میبنیم. از غصه شبا نمیخوابم و فقط قرص میخورم.

حقیقتا دلم خیلی برای ویدیو های کومان و میان تنگ شده هروقت احساس تنهایی یا ناراحتی میکردم ویدیو هاشونو میدیدم.