بحران انزوای دیجیتال

تنها دلخوشی من توی زندگی موسیقی و کلاس موسیقی ای بود که آنلاین میرفتم چون تو سیستان بلوچستان که کلاس درست حسابی نیست الان ۶۰ روزه که نمیتونم شرکت کنم چون بعد اون قطعی قبلی هیچی دیگه پایدار نشد

شغلی که 10 سال براش زحمت کشیده بودم رو با بی احترامی تمام از دست دادم نه پولی برامون باقی مونده و نه امیدی.. وارد سیاهچاله ای شدیم که انتها نداره و کسی هم براش مهم نیست داره چی برسرمون میاد واقعا مستحق این همه حقارت و بدبختی بودیم؟

ما مریض داریم تو خونه و تو شهر کوچیک زندگی میکنیم که دکتر نیست واقعا دکتری که ما نیاز داریم از وقتی اینترنت قطع شده نه میتونم از هوش مصنوعی سوال بپرسم نه میتونم حضوری برم اصفهان برای دکتر هیچی ، فیلم های آموزشی و درسی که تو تلگرام و یوتیوب بوددیگه نمیتونم ببینم ، اینستاگرام که پیچ های مشاور کنکور و سلامتی داشتیم دیگه نیست و کلی مشکل دیگه ... واقعا کسی نیست ما را درک کنه؟ خدایا خسته شدیم

من کارم تولید محتوا بود و با قطعی اینترنت من رسما بیکار شدم..درامدی ندارم تمام تعریف هایی که برای زندگیم کرده بودم رفته زیر سوال.. رشته تخصصیم هم به هنر مربوطه و تماما سایت ها خارجی هستن.. رسما تو قرن بیست یک .. یک جوان ایرانی رو برگردونن به ده بیست سال پیش و این فاجعست

همکار من که حقوق پایینی داره، به بچه‌های خارجی غیرانگلیسی‌زبان به صورت آنلاین انگلیسی تدریس میکرد. الآن با قطع اینترنت این منبع درآمد خودش رو از دست داده.

همسر من سرباز نخبه هست، برای پروژه‌ی سربازی‌ش باید مقاله معتبر داشته باشه. با قطع اینترنت روند سابمیت مقاله و فرآیند پایانی پروژه متوقف شده.