بحران انزوای دیجیتال

من تدریس می‌کنم و اکثر دانشجویان از ایرانیان خارج از کشور بود. واقعا نه تمکن مالی برای مهاجرت دارم نه وضعیت روانی. اجاره آپارتمان, پرداخت تامین اجتماعی ، وام ها دیگر نمی‌دانم که چه کنم.

از دست دادن کاری که مربوط به تولید محتوا بود، بی پولی، جنگ و هزار تا مصیبت دیگه که از دی ماه داریم میکشیم، هیچکدوم به اندازه این تحقیری که با قطعی اینترنت بهمون دست داده، سخت نیست. با قطعی اینترنت ما رو از کرامت انسانی ساقط کردن. کار کردن به ما احساس مفید بودن میداد. چیزی که میتونست یه معنای حداقلی واسه زندگیمون درست کنه اما حالا عاری از معنا شدیم. این تحقیر هر روزه، آخرین ذره های عزت نفس ایرانی رو نابود کرد.

بشخصه این ترم به عنوان یک پژوهشگر و دانشجو برای انجام پروژه نیاز به اینترنت داشتم و در همین راستا الان تقریبا دو ماه باقی مونده تا پایان ترم ، من حتی اگر همین الان هم اینترنت وصل بشه چجوری یک مقاله با منابع و... طرح کنم؟ از سمتی دیگر هممون یکیو میشناسیم که کل کارش با اکسپلور اینستا یا حتی بازارهای ترید باشه بنظرتون این بندگان خدا تا چند روز میتونن از جیب بخورند؟

من ۱۸ سالمه از ۱۱ سالگی به مانگا ( کمیک های مصور ژاپنی) علاقمند شدم و رویای من شد مانگاکا شدن رویایی که تا همین چند روز پیش زنده بود ولی با قطع شدن نت نابود شد و الان چیزی ازش باقی نمونده

از دی ماه بخاطر قطعی اینترنت شغلمو از دست دادم. نمیدونم دیگه چقدر می‌تونم دووم بیارم. مردم، اینترنت زیرساخت این کشوره. حالا نه‌تنها شغلی ندارم حتی نمیتونم بفهمم تو دنیا چه خبره؟ چون خبرها یک‌طره‌س. یک بی‌خبری در روزهایی که ارتباطات هم گروگان گرفته شده

به عنوان یه کنکوری که هزینه کلاس هام و کتاب و جزوه هام و خرج خودم از یه چنل توی یوتوب که ادیتورش بودم در می اوردم تا یه بار دوش و خرج اضافی روی خانواده نباشم ولی پودر شد رفت رو هوا درامدم.نه انگیزه دارم درسو ادامه بدم نه راهی هست خرج درس خوندو و خرج خودمو در بیارم به عنوان یه فرد ۱۸ ساله تنها راه باقی مانده کارگریه از سر ناچاری انتخاب کردم از شدت خستگی شبا بر میگردم نمیتونم نصف درسامو هم بخونم و ادامه بدم و از هر دری میرم بسته است خدایا ما اینو از زندگی نخواستیم