بحران انزوای دیجیتال

من مداوما برای کارهای تحقیقاتی و پروژه‌هام و مسائل آموزشی، با هوش مصنوعی کار میکردم. روزانه ساعتها از اینترنت استفاده میکردم. برای نظم دادن به زندگیم و ذهنم مداوما از دولینگو استفاده میکردم تا ۱۴۱ روز رفتم. زنجیره‌ی کارِ من در دولینگو شکسته شد. دو تا کارگاهی که در حال ضبطشون بودم متوقف شدند. بیشتر از هر چیزی از این فقدان، دچار فرسایش روحی و روانی شدم. خیلیا به خسارت مالی اشاره میکنند و حق دارند. اما قطعی اینترنت، خسارت روانی و ذهنی به تمام اقشار جامعه زده و میزنه.

دانشجوی دندانپزشکی هستم.جزوه هامون همه توی تلگرامه.برای کارای عملی و تراش دندون هم نیاز به یوتیوب داریم.رسما هیچ کاری نمی‌تونیم بکنیم.استادا هم آنلاین کلاس برگزار نمی‌کنن و ما رو به حال خودمون رها کردن که خودمون یاد بگیریم.با کدوم منبع و کتاب آخه؟

من واقعا نمیدونم چیکار کنم امیدی به ادامه زندگی ندارم و فکر نمیکنم هیچوقت چیزی برام درست بشه نمیدونم اخر این داستانو ببینم امیدی هم ندارم نمیدونم چیکار کنم پولم داره تموم میشه الان توی ضعیف ترین حالت خودمم تاحالا اینقدر احساس ناامیدی نکرده بودم از شدت عصبانیت نمیدونم چیکار کنم به سقف زل زدم نمیدونم مشکلی چیزی دارم یا نه امسال نهاییه همه درسا من اصلا نمیتونم چیزی بخونم نه میتونم تست بزنم درست نمی‌دونم چیکار کنم

خدایا، خدایا کسب و کارم نابود شد خرج مامانمو از کجا بدم تنها با یه لپ تاپ ۱۰ میلیونی کسب و کارم که فروش محصولات ایرانی توی آمازون بود رو داشتم درستش میکردم میدونید چقدر کار کردم روش جنس بفرستم امارات از امارات بره سراسر جهان نشد که نشد پدرم فوت کرده، کسیو ندارم مادرم بیماری داره تنهام خدایا اینترنت رو وصل کن فقط بتونم خرج مامانمو درارم همین

سلام من یک دانشجو ام که در کنار درس از طریق کریپتو برخی از هزینه های درسیمو ساپورت میکردم و درآمدی داشتم برای خودم. محل کارم هم که از زمان جنگ تعطیل شد هیچی اینم که می‌شد از خونه درآمد کسب کرد بخاطر نبود اینترنت نه تنها میتونم درآمد کسب کنم بلکه دسترسی به پولم هم ندارم.

روایت‌های اکثر دوستان همه از کسب و کارها و تحصیلشونه که کاملاً قابل درکه ولی برای من به شخصه حتی از لحاظ تفریحی هم ضربه بزرگی بود. تنها دلخوشیم بعد از شیفت‌های بیمارستان و درس خوندن این بود که یکم وبگردی کنم و حال و هوام رو عوض کنم. همین یک ذره دلخوشی رو هم ازم گرفتن. کوچیکترین سطح دغدغه جوون‌های کشورهای دیگه برای ما آرزو شده...