بحران انزوای دیجیتال

من در استانه‌ی عقد قرارداد با یه شرکت تبلیغاتی نروژی بودم برای یه پروژه انیمیشن سریالی. با پولش نه تنها میتونستم کسب و کار خودم رو راه بندازم، بلکه برای حداقل ۶ نفر، دست کم ۱۲الی۱۸ ماه شغل و درامد مناسب ایجاد کنم. اینترنت قطع شد و الان ۴۴ روزه که حتی خودمم درامدی نداشتم. امروز رفتم و پیک موتوری اسنپ ثبت نام کردم، چون نهایتا تا ۱۰-۱۲ روز دیگه میتونیم هزینه‌های زندگی و اقساط و اجاره خونه رو از پس اندازمون تامین کنیم.

قرار بود بعد از امتحانات دی انلاین شاپ خودم رو افتتاح کنم و همه کاراشو اوکی کرده بودم و تقریبا 6 ماه از عمرم رو گذاشته بودم پاش و بعد از جریانات دی ماه به شدت افسرده شدم و تازه فيلترينگ هم بود بعدش تا اومدم به زندگی برگردم و کار های شاپ رو مرتب کنم جنگ شد و دوباره قطعی اینترنت و من نه به کارم رسیدم و نه به درسام و الان هیچکدوم رو ندارم.

هفت سال پیش از خونه فرار کردم و رفتم دانشگاه یه شهر دیگه. از همون سال تا همین بهمن مداوم کار کردم و رزومه ساختم. سئو و مارکتینگ. تمام تلاش خودمو کردم. هر روز ۱۳ ساعت خودمو توی مدلای مختلف چرخوندم تا بتونم نتیجه خوب بزارم جلو کسایی که بهم اطمینان کردن. دو ماهه کار نکردم و هیچ مدلی درآمد ندارم. حتی اگرم نت وصل شه، با این ۴۴ روز تمام سیستم به فنا رفته. زندگی منم.

رسما چند سال تلاش کردم تا به سود دهی برسم همین سالی که سود ده شدم گند زده شد توش

دانشجوی ارشد علوم انسانی ام، نه رفرنسی هست نه منبعی، یه ویکی پدیا ساده یه سرچ کاملا ساده درباره درس و منابع، هیچی. و استاد ها در بی کیفیت ترین حالت ممکن تو برنامه داخلی تدریس میکنن که همونارو هم نمی بینم. متوسل به کتابام شدم اما برام تفریح ان، دانشگاه بی دانشگاه.

من شغلم مربوط به اینترنت بین‌المللی نیست، یه انسان معمولی‌ام. حتما لازم نیست کار ضروری‌ای با اینترنت‌ بین‌المللی داشته‌ باشم اما بعنوان یه انسان عادی حق اینو دارم بهش دسترسی داشته باشم حتی اگه مسخره‌ترین استفاده رو ازش داشته باشم، گرفتن این حق حیاتی از من ظلمه.