بحران انزوای دیجیتال

دی ماه با ذوق و شوق خیلی زیادددد و اشتیاق کلاس آلمانی آنلاین ثبت نام کرده بودم و نمیدونید چه هیجانی برای شروعش داشتم اما تو این سه ماه دو بار قعطی کامل و خاموشی باعث شد از کلاس هام عقب بمونم و پیشرفت هایی که میتونستم داشته باشم و چقدر گریه کردم...

من یک دانشجوی مهندسی کامپیوتر هستم. بالاخره بعد از گذشت نیمی از دوران کارشناسی ام راهم رو پیدا کرده بودم و تصمیم گرفته بودم شروع کنم به کار فریلنسری تا کم کم مستقل بشم و با کسی که دوستش دارم تا چندسال دیگه به مرحله ای برسیم که بتونیم بریم سر خونه زندگی امون تو این گرونی اما دقیقا یک روز بعد از اینکه شروع کردم اینترنت برای بار سوم قطع شد. نه میتونم کسی که دوستش دارم رو ببینم حداقل با تماس تصویری نه میتونم کاری که شروع کرده بودم رو ادامه بدم، کاش یکی بیاد و بگه من باید چکار کنم

من مدرس هوش مصنوعی هستم در زمینه وکالت صدها نفر از وکلای محترم از اموزش های اصولی محروم شدن و باعث اسیب به کسب و کار خودم شدا

۴۱ سالمه دکتری دارم چون مادرزاد دیستروفی دارم نشد کار دولتی داشته باشم‌( بماند که این کشور برای اقلیلت با ناتوانی هیچ شرایط و زیرساخت مناسبی بابت عبور مرور نداره) کار پژوهش انجام میدادم برای شرکت ها هم کمک خرج پدرم بودم هم خرج درمان خودم و روزمرگی هامو در میاوردم علنا از دی ماه بیکارم اون دوهفته ام که نت وصل بود اینقد سرعت افتضاح بود که کاری درست پیش نمیرفن

من داشتم ترید یاد میگرفتم اما با قطعی اینترنت کلا هیچ و پوچ شد. قرار بود با یادگرفتن ترید پولدار بشم و خرج خودمو در بیارم اما اونقدر عقب افتادم که امیدی بهش ندارم. جدا از اون من زبان می‌خوندم و برنامه نویسی میکردم و بدون اینترنت رسماً هیچی ام. جدا از اون حتی کل تفریحمو ازم گرفتن.

به عنوان یک دانشجوی مترجمی زبان انگلیسی، درک و پاس کردن دروس تخصصی مربوط به زبان بین الملل بدون اینترنت بین الملل غیر ممکنه. دیگه حتی نمیشه تلفظ یک کلمه ناآشنا رو چک کرد و یا یک مقاله انگلیسی پیدا کرد‌‌. این درحالیه که اساتید فشار میارن و از ما پروژه های ده هزار کلمه ای میخوان. تمام عمرم انگلیسی خوندم تا با جهان وسیع تری ارتباط داشته باشم ولی الان احساس میکنم لالم و حتی نمیتونم با دوستانم در تهران ارتباط بگیرم. خیلی از همکلاسی هام درحال مشروط شدن و انصراف دادن هستن. خسته‌ام.