بحران انزوای دیجیتال

من طراح گرافیک بودم. درحال گذروندن دوره های طراحی وبسایت بودم و تنها سرگرمی که برام باقی مونده بود همین اینترنت و دنیای تکنولوژی بود. حالا نه کار دارم، نه امکان یادگیری و نه زندگی. اما فقط به دلیل اندک امیدی که هنوز تو دلم روشنه ادامه میدم…

29 سالمه. بهتره اسم خودم رو بذارم سیزیف. هر سال یه اتفاق میفته اینترنت قطع میشه بازار بلاتکلیف میشه و من و هم صنفی‌هام اولین قشری هستیم که با لگد پرت میشیم بیرون‌. صد بار ساختم و هر بار ساخته‌ام ویران شد. نه چون من بلد نبودم نه چون خوب نبودم. ویران شدن یعنی اینکه بیکار بشی بس‌اندازت تموم بشه قرض کنی بعد اگه وضعیت برگشت بدویی قرض‌ها رو بدی بعد تازه بتونی از صفر دوباره شروع کنی... سه ماهه بیکارم. اینترنت ازاد حق منه حق همه است. نه طبقاتی نه مشاغل. فقط اینترنت آزاد

من تمام فایل ها و اسناد شخصی ام را در یک فضای ابری خارجی آپلود کردم.حتی ۵ میلیون پول کانفیگ دادم بازم نتوستم جز تلگرام به جایی وصل بشم.زندگیم الان به اون اسناد بستگی داره.اگر نتونم تا ۱۰ روز دیگر به اون اسناد دسترسی پیداکنم راهی نمیمونه برام جز خودکشی...من حقم این نبود از زندگی توی ایران...

من دانشجوی دکتری اقتصاد هستم و در حال نوشتن رساله با قطع اینترنت برنامه پژوهشی من کاملا متوقف شده سعی کردم با مقالاتی که داشتم کار رو جلو ببرم اما هر مقاله ده‌ها ارجاع به سایر مقالات داره که بدون بررسی اون‌ها امکان فهم موضوع نیست بنابراین کار رو متوقف کردم

من میخواستم یه خورده زندگیم بهتر کنم شروع کرده بودم دیدن ویدیو های اموزشی اما با قطعی اینترنت کل برنامه ام از بین رفته و روز به روز امید و انگیزه هم کم میشه

هشت سال پیش سر بهانه‌های الکی از دانشگاه اخراج شدم؛ با این که معدلم در مقطع ارشد ۱۸.۷۰ بود. اما دلسرد نشدم و جنگیدم. در حال نگارش جلد چهارم اثری درباره‌ی تاریخ اندیشه بودم که دی شد. همه‌ی فیش‌ها و یادداشت‌هام تو فضای ابریه. ابداً دست‌رسی ندارم و سه ماهه حتی یک کلمه ننوشتم. این خاموشی و بیکاریش باعث شد بعد از پانزده سال برم سراغ گیم برای وقت گذرانی؛ اما دیدم بلد نیستم.