بحران انزوای دیجیتال

یکی از دستگیره هایی که میتونستیم این روزها بهش چنگ بزنیم” ارتباط “بود!همین حق ساده هم از هممون دریغ شد.. بماند که سایتی که با زحمت و هزینه ساخته بودیم الان دیگه بلااستفادس …میترسم از روزی که وصل بشه و حقایقی که باید در لحظه میدونستیم ، دونه دونه بخوره تو صورتمون.. آخ که چقدر ما گناه داشتیم تو این روزگار…

من آدم تو خونه موندن هستم. وقت زیادی رو هم با کامپیوتر سپری میکنم. الان که اینترنت قطعه انگار یک دست ندارم.

تتو آرتیست و پیرسرم و تنها راه پیدا کردن مشتری و ارتباط باهاشون برام اینستاگرام بود، اپ های ایرانی رو امتحان کردم حتی تو دیوار آگهی زدم اما هیچکدوم قابلیت های اینستاگرام رو ندارن؛ نمیتونم با مشتری های جدید ارتباط بگیرم تازه پیج اینستاگرامم داشت جون می‌گرفت که تنها منبع درآمدمو از دست دادم منی که حداقل هفته ای یه مشتری داشتم تو این ۴۰ و خورده ای روز فقط یه مشتری اومد سراغم که فامیل بود.. ۱۷ سالمه و تو این سن تازه داشتم زندگی رو شروع میکردم که اینطوری شد

من طرف هیچکس نیستم و نبودم...تنها سرگرمی من یوتیوب و گیم بود…انیستا هم ندارم..تلگرام هم من فقط برای دانشگاه دارم…پس لطفا به کسایی که دنبال وصل شدن اینترنت هستن توهین دشمنی نکنید

تنها دلخوشی زندگی من این بود که رینبو بازی کنم خب البته این چیز خیلی کمیست اما همین هم از من گرفته شد اکنون من موندم با پیامرسان های ایرانی که دم به دقیقه قطع و خرابه و نمیدونم باید چطور اصلا زندگی کنم ، اصلا دیگه حتی نمیدونم چطور راه برم ...مگه میشه ۴۵ روز بدون هیچ دسترسی تحمل کرد؟ اما ما کردیم !دیگه حتی یادم رفته گوگل چه شکلی بود چه چیزایی داخلش سرچ میزدم چه اهنگ هایی پلی میکردم ...چه دوستایی داشتم همه همش یادم رفت یادم ...

من شاید درآمد مستقیمی از اینترنت نداشته باشم، اما واقعیت اینه که بخش بزرگی از سرگرمی‌ها و ارتباطات من بهش وابسته است. از اسکرول کردن در اینستاگرام گرفته تا گیم زدن با دوستانم، یا تماشای فیلم در یوتیوب، همه این‌ها بخشی از زندگی روزمره من رو تشکیل می‌دهند. اینترنت برای من فقط یک ابزار نیست؛ بلکه راهی برای ارتباط با دنیای بیرون، حفظ ارتباط با دوستان و خانواده، و حتی گاهی یک نیاز برای رفع خستگی و دوری از روزمرگی است. به باور من، اینترنت یک حق است. هر فردی حق دارد به شیوه‌ی خود