بحران انزوای دیجیتال

آنلاین زبان درس می‌دادم. پادکست داشتم. گرافیک کار می‌کردم و داشتم با فایل‌های پی‌دی‌اف تلگرام، چون پول نداشتم کتاب‌های مهم قدیمی که چاپ نمی‌شن رو بخرم؛ درس می‌خوندم و امیدوار بودم. حالا نه آنلاین زبان درس می‌دم؛ نه پادکست دارم؛ نه گرافیک کار می‌کنم و نه فایل‌های پی‌دی‌اف تلگرام دسترسی دارم و نه امیدوارم. از همه‌ی شرایط سابق، فقط بی‌پولیش با ما مونده گویا.

من یک شاعر بودم که حدود سه جلد کتاب ترانه و غزل رو توی فضای ابری تلگرام ذخیره کردم، چون فضای امنیه. حالا دیگه به اون فضای ابری دسترسی ندارم، چون متوجه شدم در این قطعی؛ دسترسی من به اکانتم از بین رفته و اون سه جلدی که در هیچ دفتری ننوشتم و آرزو داشتم روزی با عشق اون‌ها رو در دست مردم ببینم که خوانده می‌شن و با اون شعرها، زندگی می‌کنن؛ حالا کاملاً از دستم رفته. سه کتاب تجربه‌ی زیسته‌ی من‌. خیلی کم‌اهمیته در برابر شغل‌ها و زندگی‌هایی که از دست رفتن. اما خب، این هم زندگی من بود.

من دانشجوی دکتری هستم و از دی ماه با محدود شدن اینترنت و بعد قطع کامل اون بعد از آزمون جامع حتی نتونستم یک مقاله پیدا کنم که بخونم و فرصت دفاع از پروپوزال من هم داره تموم میشه اگر نتونم در وقت معین دفاع کنم باید کلی پول دانشگاه بدم

من یه دبیرستانی ام از اونجایی که اینترنت یکی از اصلی ترین حقوق ما نسل جوونه ولی با این حال نداریمش. من تا قبل قطعی اینترنت و این داستانا دنبال کارهای مهاجرت بودم داشتم تحقیق میکردم ببینم چقدر پول میخواد کجا خوبه کجا بده و برای این بیشتر از تجربیات ایرانی هایی که مهاجرت کردن و داخل یوتیوب ویدیو گذاشتن تحقیق میکردم. الان دیگه با این قیمت دلار پولی دارم که برم و نه میلی به موندن و نه حتی اینترنتی برای تحقیق کردن.

تمام عکس و ویدئو کاری و شخصی پاک شده نیاز به اینترنت برای باز یابی و ارتقای اندروید گوشی نیاز دارم

من به هنرمندم. درسته منبع درآمدی از هنرم نداشتم ولی دست به قلم شدن تمام زندگی من شده بود.من ایده هامو از داخل پینترست برمی‌داشتم و داخل تلگرام با دوستام می‌کشیدم. الان نه خبری از دوستام دارم نه میتونم طراحی کنم.