بحران انزوای دیجیتال

من ۱۹ سالمه و توی یک شهر کوچیک زندگی میکنم شهری که عملا هیچ شغل و زندگی برای یک دختر جوون داخلش وجود نداره اینترنت راه ارتباط من با کل دنیا بود باهاش کار فریلنس میکردم و خوشحال بودم که پول در میارم ولی الان همه چیز رو از دست دادم کل امید و زندگیم رو انگیزه انجام هیچ چی ندارم خیلی سخت میخوابم غذا نمیخورم و یک مدته فقط دارم گریه میکنم چیزی از سلامت روانم باقی نمونده و مدام داره بدتر میشه اوضاع و نمیدونم قراره چه اتفاقی بیوفته

سلام ، من داشتم درس میخوندم برای ایلتس، که ایلتس لغو شد ، رفتم برای تافل هومادیشن ثبت نام کردم که به‌خاطره قطیعه نت بهش نرسیدم پول خیلی زیادی از دست دادم ، ددلاین دانشگاه ها نزدیکه منم هاج و واج موندم بدون نت کلی اموزش از یوتیوب میدیدم ، کلی جزوه داشتم تو تلگرام ، هیچ امیدی ندارم

من دانش آموز کلاس یازدهم هستم و همه فایل های درسیم تو تلگرامه و چون روی دسکتاپ هستش نمیتونم دیگه بازشون کنم با اینکه امسال تمام درس های یازدهم نهایی هستش و تاثیر مستقیم تو کنکور و آیندم داره واقعا نمیدونم چیکار میخوام بکنم کلاس هامون هم که واقعا با این وضعیت اینترنت بازده نداره نه معلم میتونه درس بده نه دانش اموز چیزی میفهمه...

وبلاگ فروش انلاین پت شاپ داشتم . ک با کلی زحمت و هزینه چن سال راه انداختم .الان حتی بازش نمیتونم بکنم . بستر بلاگفا انگار با مردم اتش بس نشده . باشه دنیا گرد هست.

الان ۱۱۰۸ ساعته اینترنت قطع هست. نمی‌دونم چی بگم توی عصر تکنولوژی در خاموشی مطلق هستیم و برنامه های داخلی یکی از دیگری داغون‌تر و بدتر هست… دیگه واقعا خسته شدم. از این شرایط اقتصادی، قطعی اینترنت، نااگاهی از آینده و خیلی چیزای دیگه… چرا باید اوج جوونیم و خوشیم توی این شرایط باشه؟!

فردا تولدمه. پارسال نتونستم تولد بگیرم، امسال میخواستم جبران کنم و مهمونی بزرگ بگیریم تو خوابگاه با دوستام. بریم کوه، غذا درست کنیم، پیاده تا خوابگاه آهنگ بخونیم. الان فقط آرزومه روز تولدم بیدار شم ببینم تلگرام وصله💔