بحران انزوای دیجیتال

جوان ۲۷ ساله‌ای هستم که تنها راه برای پرت کردن هواسم از بیماریهای جسمی و روانیم اینترنت مشتمل بر: یوتیوب، موبایل لجندز، تلگرام و موسیقی،فیلم و سریال و ارتباط با دوستان اینترنتی بود، در عدم وجود اینترنت بند هر ثانیه، دقیقه و ساعت ببشتر زجر میکشم و اصلا اوضاع دیدنی ندارم، کمی بیشتر احتمالاً به آسایشگاه روانی باید مراجعه کنم (خیلی جدی)، خواستارم که حق پایه‌ای مردم را پایمال نکنید, خدایی هم وجود دارد و قطعاً روزی نچندان دور در برابرش پاسخگو خواهید شد.

من و برادرم صاحب یک گیم نت هستیم که قسمت کامپیوتر های گیم نت ما تمام برای بازی های آنلاین مثل Dota 2 هستش ولی نزدیک به ۵۰ روزه که سیستمای ما بخاطر قطعی اینترنت خالی هستن، راستی هر دوی ما متاهل هستیم و خرج خونه و زندگی و همسر و بچه داریم.

خداشاهده اینترنتی بین المللی من فقط توی یوتوب و کلش اف کلنز و گاهی کالاف دیوتی موبایل بود . تنها سرگرمیم اینترنته . الان نه بازی ای هست برای سرگرمی ، نه جایی که بتونم دوباره طنز ببینم یه کم حالم تو زندگی بهتر بشه . گناه من به دنیا اومدن بود فقط؟

من یک معمار فریلنس هستم تنها راه ارتباطی و معرفی و نمایش کارهام اینستاگرام بوده و الان خودم موندم و خودم، برای ایده های جدید و به روز کردن خودمون تو این فضای رقابتی مدام سرچ می‌کردم که متاسفانه تو این قطعی منزوی و منزوی تر شدم

از 15 سالگی تا الان که 20 سالمه , تو دیسکورد یه کانال برنامه نویسی راه انداختم که تنها راه درآمدم بود... اول فیلترش کردین , 4 ماه هم که اینترنت رو تو 1 سال قطع کردین. و الان منم و 5 سال عمر هدر رفته که فقط ارزوم خریدن یک کامپیوتر گیمینگ بود . پدرم کارگره و نمی تونه برام , منم تلاش کردم و نتونستم.. اگر خدایی وجود داره , امیدوارم ناراحت نشه که دیگه بهش ایمان ندارم

من یه برنامه نویس هستم ، که توی یک شرکت کوچیک خصوصی ساعتی کار میکنم ، هر ساعتی که قطعی داره ادمه پیدا میکنه دارم ساعتی منفی میشم ، یه لحظه که آی دی ای رو باز میکنم ۲ گیگ گرون میره اونم تازه با سختی . من توی پرداخت قسط هام هم حتی گیر کردم ، از زندگی نرمالم فاصله گرفتم . من دیگه نمیتونم مثل یه جوون عادی باشم .