بحران انزوای دیجیتال

برای من فقیری که توان مالی سینما رفتن و مکان تفریحی رفتن و کارتینگ رفتن و کلاس زبان یا ساز موسیقی رفتن رو نداشتم تنها چیزی که منو یک لحظه خوشحال می کرد یوتیوب بود تو کارم اختلالی ایجاد نشده ولی تنها دل خوشیم اینترنت بود حسرت خونه و ماشین و گوشی و تفریح و لباس خوب رو دلمون موند الان هم حسرت اینترنت اضافه شد

از وقتی راهنمایی بودم تا الان که سال آخر کارشناسیم می‌خواستم مهاجرت کنم تا بتونم به یه استانداردی از زندگی برسم که اینجا برام ممکن نیست. با امید و آرزو یه عالمه درس خوندم و یه رشته تاپ تو دانشگاه تهران خوندم، برای ساختن رزومه‌م کلی تلاش کردم، زبانم عالیه و درست در حساس‌ترین برهه زمانی که من باید کارهای اپلایم رو بکنم و اطلاعات جمع کنم درباره بورسیه‌ها، آیلتس بدم، انگیزه نامه بنویسم و ریکام بگیرم، اینترنت‌ها هر یک ماه درمیون قطع میشه و در خاموشی و انفعال فرو میرم

استاد دانشگاه هستم فایلهایی که باید جهت دانشجویان بفرستم همه نصفه و نیمه می‌ره هر هفته هم کلی هزینه اینترنت میدم ساعتها جلوی لپتاب منتظرم تا فایلی ارسال شود خسته شدم

ما حتما نباید یه برنامه نویس باشیم یا یه آنلاین شاپ داشته باشیم که بگیم به اینترنت نیاز داریم‌ خیلی از مردم از جمله خود من تنها دلخوشی شون تو زندگی اینستا و فضای مجازیه از وقتی قطع شده یک دقیقه زندگی واسم یک سال میگذره حوصلمون پوکید هر وقت از این زندگی کوفتی دلمون میگرفت با این همه بدبختی که برا همه هست با یک ساعت وقت گذروندن تو مجازی حواسمون رو پرت میکردم

الان 1128 ساعت از قطعی نت گذشته. تو این مدت حتی یک ثانیه هم نتونستم وصل شم چون نمیدونم گیگی یک میلیون تومن فیلترشکن بخرم. من یه دانشجوی معمولی ام که برای ساده ترین چیزا هم به همون اینترنت نصف و نیمه ای که داشتیم نیاز دارم. جدا از درسم، من مال نسلی هستم که از موقعی که یادم میاد اینترنت داشتم و الان 40 روزه هیچ اینترنتی ندارم. ادم رو واقعا از زنده بودن و زندگی کردن پشیمون میکنید.

تنها راه یادگیری زبانم برای مهاجرت دولینگو بود بیشتر از هزارساعته که در خاموشی به سر میبرم هزینه کلاس زبان ها هرکدوم دومیلیون به بالا هستن و کتاب هم خداتومن