بحران انزوای دیجیتال

جدا از مختل شدن درش خوندن و تحقیق و کار کردن ، حتی در امور اولیه مثل آشپزی هم نمیشه سرچی صورت بگیره.

دانشجوی لیسانس هستم، اکثر درس های ما آزمایشگاه داره و با این وضعیت اینترنت و کلاس های مجازی عملا هیچ یادگیری ای صورت نمیگیره و کلاسی تشکیل نمیشه، از شروع این ترم و چندین ماه که گذشته نمیشه حتی یه صفحه درس خوند.

کار که از اسفند تعطیل شده هیچی، ۲ سال با خودم کلنجار رفتم اخر تو بلک فرایدی اکانت پلی استیشن پلاس ۱ ساله گرفتم ۱۱ ملیون، از ۴ ماهی که گذشته ۲ ماه اینترنت قطع بوده 🫤

آرزو می‌کنم ای کاش هنرمندی بودم دورتر از اینجا، خیلی دورتر از خاورمیانه. وقتی با هزار بدبختی و با تاخیر تونستم آلبوم جدید موسیقی هنرمند موردعلاقه‌ام رو گوش کنم، با خودم فکر کردم که آیا آسمون همه جا به یک رنگه؟ من و هنرمند مورد علاقه‌‌ام زیر یک آسمون زندگی می‌کنیم؟ چطور امکاناتی که برای رشد کردن نیاز دارم هر روز از من دور و دورتر میشن و هنرمند موردعلاقه‌ام توی خاور دور هر روز بیشتر و بیشتر می‌درخشه. آیا آسمون همه‌جا به بک رنگه؟

دانش‌پژوه المپیادی هستم و تمام مقالات و کتاب های مورد نیازم به صورت الکترونیکی یا در سایت های خارجی بود یا تلگرام که باعث شده بیش از ۱۰۰۰ ساعت مطالعه ضروری ترین کتاب هام رو نداشته باشم

نامزد من چندین ساله مهاجرت کرده با خانوادش ترکیس و داره برای یه زندگی ساده اونجا تلاش میکنه تا بتونیم از ایران بریم الان ۵۰ روزه که اینترنت قطعه و ارتباط ما حداقلی شده هر چند ماه یکبار فقط میتونه بیاد ایران این ارتباط اینترنتی تنها دلخوشی ما بود برای فاصله ای که بینمونه اونم ازمون گرفتن این بدترین ظلمی بود که به ما شد ما تو غم دوری از هم سوختیم...