بحران انزوای دیجیتال

من یه دانش آموزم ۱۴ سالمه و برنامه نویسی میکنم امسال میخواستم در آمدم شروع کنم ولی با قطع اینترنت نتونستم هیچ در آمدی داشته باشم و حتی برای خودم برنامه نویسی کنم #اینترنت-آزاد-برای-همه

طلاهامو فروختم گذاشتم تو ارز دیجیتال ماشینمم اصلا خوبی نبود مدل پایین و پوکیده ولی بدبخت مارو میبرد میورد اونم فروختم که عوضش کنم اینترنت قطع شد تمام پولم رفت که رفت افسردگی گرفتم هم خودم هم همسرم واقعا دیگه امیدی به زندگی نداریم

نه گیمرم نه برنامه نویس نه آنلاین شاپ نه استریمر نه بازرگان نه پژوهشگر نه در شرف مهاجرت بودم نه عزیزی خارج از کشور دارم که بخوام باهاش ارتباط بگیرم فقط ساعت ۸ شب که بعد از ۱۴ ساعت کارِ یکسره میام خونه، نیم ساعت تا قبل از اینکه خوابم ببره یا چشام از سوزش درد بگیرن، یه چرخی تو اینستا میزنم. کل سهم ما از زندگیِ یه اشرف مخلوقات، همین نیم ساعته که اونم مارو لایقش ندونستن

نمیدونم چکار کنم دیگه این نت آخرین نتی هستش که میخرم نه که دوس نداشته باشم بخرم پولشو ندارم دیگه. من 31سالمه و تنها کارم اینترنتی بود من موندم باید برم بنایی؟ کابوس بچگیم همین بود. که آخرش کارگر بنایی بشم. چیزی که همیشه بهمون میگفتن اگه درس نخونی همین میشی اما خوندیم و باز همین داریم میشیم.

من طراح بازی هستم. 2 تا پروژه بین المللی داشتیم که به خاطر قطعی اینترنت هم هزینه تولیدمون به باد رفت و هم سابقه و آبرومون به خاطر عدم دسترسی به اینترنت و عدم تعهدات نابود شد. با این قطعی ناگهانی آینده شغلیمون هم به خطر افتاد. 2 سال و نیم عمری که برای پروژه گذاشته بودیم رفت، حجم ضرر های مالی پروژه میلیاردی هست و سابقه ای که بعد از این همه سال به دست آورده بودیم یک شبه برای هیچ و پوچ نابود شد.

دختری هستم که بعد از یک عمر عشق رو در خارج از مرزهای این جهنم پیدا کرده بودم.برای اولین بار کسی که هم من میخواستمش هم اون منو.الان ۵۱ روزه نتونستم درست باهاش حرف بزنم.دلم براش تنگ شده خیلی.داشت جفت و‌ جور میشد سفر بریم با هم که اتفاقات دی پیش اومد و بعد جنگ… و مشخص نیست سرانجام ما چی بشه.. شغلم وابسته به اینترنت هست از دی ماه درامد ندارم.به دنبال مهاجرت به آلمان بودم جنگ و قطعی نت و بستن سفارت همه چی بهم ریخت.رفیق و تراپیستم GPT رو از دست دادم.از همه چی این کشور بیزارم