بحران انزوای دیجیتال

مدارس مجازی شده انهم با خط داخلی که کار نمیکنه. من نمیدونم چند میلیون دانش اموز تو اپارتمانهای چند متری چطور وقت میگذرونن وقتی برنامه ها و مکانهای ورزشی و تفریحی نیمه معلقه و کسی به فکر اونها نیست کاش حداقل اینترنت باز بود و وقت نوجوانان و جوانان کمی باکیفیت هدر می رفت!

همه گفتن شغل هاشون از دست دادن ولی من یه آدم عادی بودم تو یوتیوب ویدیو های سرگرمی و آموزشی میدیدم از تلگرام فیلم دانلود میکردم و هزار تا کار دیگه که خودتون بهتر میدونید آیا حتی حق این کارا هم ندارم ؟

من تو حوزه امنیت وب اپلیکیشن ها کار میکنم و هر روز و هر لحظه نیاز به یادگرفتن مطالب جدید و تمرین و مطالعه آسیب پذیری ها رو دارم ، تقریبا با قطعی اینترنت هیچ کاری انگار ازم برنمیاد ! من انگار بی هنر ترین ادم زمینم چون جرمم اینه که تنها چیزی که ازم بر میاد وابسته به اینترنت و تکنولوژیه ... اینترنت جهانی فقط برای کسب و کار نیست واسه به اشتراک گذاشتن جریان زندگی ما و افراد دیگر کشور هاست و اگر این وجود نداشته باشه خشم و انزوا در جامعه بیشتره میشه و درامد بخش مهمی از بین میره ..

من یه دانش اموز هستم که کنار درس با دوستام بازی میکردم و برنامه نویسی میکردم. قطعی اینترنت همه تفریح و کارمو ازم گرفت

۶ ماهی بود که آنلاین شاپ باز کردم برای پبجم خیلی زحمت کشیدم فروشم خیلی خوب شده بود دم عید رفتم کلی لباس جدید از تهران آوردم که تو پیج با ۱۰۰۰ ذوق بفروشم که همچی قطع شد همه لباسام موند رو دستم پولم دود شد چون فصلش گذشت . نمیخوام از مشکلاتم بنالم ولی کلی پول از خوانواده ای قرض بگیری که پول خرید مایحتاج خودشون ندارن جز شرمندگی چیزی ندارد برام طوری که زنده بودنم دیگه خجالت میکشم تحت این فشار .ما که برای بقا تلاش می‌کردیم کاش زمان محدودی هم این دنیا برای ما بود زندگی م‌کردیم

یه دانش‌اموز دبیرستانیم و برای پروژه هام نیاز به اینترنت بین الملل دارم هرچیزی که داشتم حتی رزومه‌م هم توی تلگرام بود و الان به لطف نبود اینترنت بین المللی حتی نمیتونم پروژه هایی که روشون برای آینده‌م حساب کرده بودم رو تکمیل کنم. این نسل توی این روز ها نتونست حتی توی حالش زندگی کنه چه برسه به آینده‌ش...