بحران انزوای دیجیتال

یه مغازه دار ساده که کافی نتی دارم. اینجا هر روز آدمهایی رو میبینم که محتاج یک ثانیه اینترنتن. دانشجویی که نمیتونه درسش رو بخونه ، کاسبی که نمیتونه چکش رو ثبت کنه ، سیستمهایی که همیشه قطعن. این شده اوضاع ما🚶‍♂️

من کارم تولید محتوا و سناریو نویس محتوای اینستاگرامم و با توجه به شرایط اینترنت از زمان جنگ پروژه هام خوابیده و کلی ضرر دادم بخاطر برگشت پول به کارفرماها درصورتی که تمام سناریوها نکشته شده و تحویل شده بود

من نرم افزار میخونم. از ترم 3 به بعد مسیرم رفت سمت تدوین و تونستم با کارفرماهای خوبی هم کار کنم. در حد پول تو جیبی بود حقوقم. با تمام سختی‌هایی که برای حفظ تعادل کار و تحصیل داشتم، ولی احساس زنده بودن میکردم. تلاش میکردم این ماه کار کنم که مثلا میکروفون بخرم برای کانال یوتوب خودم. از دی ماه بخاطر قطع اینترنت، سپس بخاطر غم بزرگی که مردم داشتند، نمیشد فعالیت کرد. بعدش هم که جنگ... فقط میتونم صبر و تلاش برای آگاه کردن اطرافیانم بکنم.

دوره‌هایی که میلیونی پاشون پول دادم رو نمیتونم بگذرونم و مدرکمو بگیرم و چند روز دیگه منقضی میشن و دیگه دسترسی بهشون قرار نیست داشته باشم. پول خرید اینترنت رو هم حتی دیگه ندارم

هزار و دویست و پنجاه و هشت ساعته که جای من و خیلی های دیگه بین‌ جمعیت مجازی بین المللی خالیه، برنامه های باشگاهم، پلی لیستم تب ها و نت های آنلاین گیتارالکتریکم، فور یوی تیکتاکم و میم های مسخره ای که فکر نمیکردم یه روز دلم براشون تنگ بشه. اون دوساعتی که اینترنت وصل شد با یه دختر ایرانی مهاجر که لندن زندگی میکرد حرف زدم، بهش گفتم اگه سالم موندم و اینترنت وصل شد بازم باهم حرف میزنیم، و قطعا الان اون دلتنگ خانوادش و دوستای مجازی ایرانی دیگشه. امیدوارم یجوری این پیامو ببینه

من اینترنت میخوام. دلم میخواد تو یوتیوب آهنگ گوش بدم .مثل همه ادمای دنیا میمای توییتر رو ببینم و بخندم. بحث اینترنت نیست ، حس میکنم بهم توهین شده . از اینکه یه گروهی میتونن با یه دکمه اختیار و اراده رو از دستم بگیرن ، عصبانیم میکنه. کم کم روی تک تک ابعاد زندگیم هیچ کنترلی ندارم نه میتونم محتوایی که دوست دارم ببینم ن حتی اون ارامش نسبی قبلی هم وجود داره